ChoozLog van Dree

Het wordt krap in de zorg. Op de werkvloer van de operatiekamers is het byzonder goed te merken. Veel collega’s van het detacheerburo worden ingehuurd om het dagelijkse programma af te werken.

Het vergt aardig wat extra inzet, mentaal en fysiek, om de dagelijkse gang van zaken gaande te houden. De druk op de werkvloer loopt op en het aantal collega’s loopt terug.

Heel veel ziekenhuizen doen pogingen om een en ander aantrekkelijk te maken voor het personeel door middel van extra premies in verband met krapte en andere secundaire  aardige dingen.

Je moet goed zorgen voor je personeel dan is de kans groot dat ze blijven. Dat is mijn standpunt.

Het is ontzettend jammer voor de kwaliteit van zorg die achteruit holt en die je probeert iedereen dag weer met hart en ziel te geven aan de patient.

Het wordt zwaar in het vak. Het wordt van lieverlee een eenrichtingsverkeer.

Het wordt moeilijker om loyaal te zijn richting werkgever.

Al deze problematiek hoort eigenlijk wel bij de zorg. ( hoewel het vaak niet nodig is).

De kunst is om de zaken draaiende te houden. Wat neer komt op uithoudingsvermogen en omgang met de mentale druk.
Eigenlijk ook helemaal niet slecht. Dit zijn de leermomenten. Scherp en adequaat blijven op de werkvloer. Daar leer je van.
Zorg en dat de moraal hoog blijft al valt het soms niet mee.
Ondanks alle vervelende dingen en de negativiteit blijft het toch een leuk vak.

Vandaag een dag screenen.
Ook een leuke en interessante bezigheid binnen het vakgebied.
De anesthesiemedewerker ziet patienten van ASA klasse 1 en 2.
Middels een door de patient ingevulde vragenlijst wordt een gesprek gevoerd en de patient doorgelicht op eventuele te verwachte calamiteiten.
Proberen om het risico van narcose zo klein mogelijk te houden.
Medicijnen gebruik, allergieen, toestand van het gebit, achterliggende ziektes.
Of patient eerder narcose heeft gehad en hoe deze dit heeft ervaren.
Bv misselijkheid awareness extreme pijn postoperatief.

Aldoende de vragenlijst door te lopen krijgt men een beeld van de patient.
De vorm van narcose en pijnbestrijding wordt ook door gesproken.
Narcose plaatselijke verdoving of een ruggeprik.

Er wordt natuurklijk ook voorlichting gegeven over narcose en alles wat daarmee te maken heeft.

Regelmatig erg drukke dagen op de preoperatieve screening (POS)

Natuurlijk is het niet altijd rozegeur en maneschijn in ons vak.
De onregelmatigheid van werken. Weekenden, feestdagen, s’avonds en s’nachts.
De stress van wat er komen gaat gevolg: slecht slapen etc.
Het kan natuurlijk ook slecht gaan met de patient of de pasgeborene na een keizersnede. Dit hoort ook bij het vak.
De werkdruk kan soms vrij hoog zijn. Zoals de laatste tijd. Dit is te wijten aan het tekort aan personeel en de grote hoeveelheid van detachering. Op zich prima dat er detachering werkt bij de anesthesie, maar het kost veel energie en dat komt ook nog boven op de al grote werkdruk van de operatieafdeling. De afdeling moet blijven draaien en de zorg en kwaliteit staat natuurlijk bovenaan,maar de extra energie om de detacheercollega’s weg wijs te maken etc. vergt erg veel.
Dus de lichaamelijke en geestelijke moeheid slaat toe.
Het motto is: denk aan je zelf.
Maar de leuke kanten hebben wel de overhand boven de minder leuke.

Waarom de gezondheidszorg 

Deze vraag heb ik mezelf misschien wel 100 gesteld.

Waarom ik er ben gaan werken begin jaren 70 is me  niet helemaal duidelijk.

Noem het een moment van geestdift, een moment van verstandsvermindering, een opleving. Ik weet het niet.

Wat ik wel weet dat ik er geen spijt van heb gehad.Het was reuze spannend. Ik stapte binnen  in een vrouwenwerld. Ik was een van de ca. 8 mannen die werkten aan het bed in heel het ziekenhuis. Dit werd toen gerund door de nonnen van de congregatie zusters onder de bogen. Erg katholiek dus, maar wel leuk.

Ik heb er mijn eerste pilske leren drinken als broekkie van 17 en nog wat. Nog ontgroend op de ouderwetse gezondheidszorg manier. (Had toen nog nooit van ontgroening gehoord.)                Voor mij was dus alles nieuw. Werkelijk een ontzettend gezellig tijd gehad als leerling  A-verpleegkundige. Hard werken en leve de lol.

Naar verloop jaren geen spijt gehad van de keuze.

Ik vind wel dat de verpleging je moet liggen. Je krijgt er gevoel voor en het inlevensvermogen wordt ontwikkeld.

Zoiets gaat geleidelijk. Natuurlijk heb ik klote tijden gehad dat ik het niet meer zag zitten,maar daar kom je wel overheen. Je wordt er in de loop van de tijd in gehard, hoewel dat eigenlijk niet het juiste woord is. Tientallen keren de neus stoten aan een hoop dingen daar leer je van.

Hoe het er heden ten dage aan toegaat is natuurlijk een heel ander verhaal.

De tijden zijn veranderd, de mentaliteit is veranderd, de opvoeding is veranderd, kortom de hele wereld veranderd als een gek.

Als men aardig door de wol geverfd begint te raken na 36 jaar gaat men het een en ander toch anders bekijken en relativeren.

Als ik in de ze tijd weer zou kunnen kiezen voor de gezondheidheidszorg, zou ik er toch hard over moeten nadenken met de kennis die ik er nu van heb.

Bepaalde takken van de gezondheidszorg zijn ontzettend leuk om te doen zoals bijvoorbeeld  anesthesie.

Kortom:

Hard werken, onregelmatigheid, stress, adrenaline, vreugde, verdriet, veel plezier, mensenkennis, invoelingsvermogen, gedrevenheid, handigheid, verlegen, openheid, opstandigheid, brutaal.

Een ding nog: je wordt er niet rijk van, maar er is aardig van te leven.

oktober 2008

 Naarmate de tijd vordert wordt het vak leuk. Je begint de ins en outs door te krijgen. Wederzijds respect tussen de overige disciplines ontstaat, wat mijns inziens erg belangrijk is in het vak. We moeten tenslotte toch samen de klus klaren.

De laatste 25 jaar werk ik bij de afdeling anesthesie van ons ziekenhuis.

Het leuke is dat je doorkrijgt hoe iedereen werkt wat iedereen gebruikt aan medicijnen voor de patient. Je ontwikkeld een persoonlijkheid. Je bent wie je bent. Hier en daar zijn wat aanpassingen nodig voor je zelf zowel in werkwijze, in houding als in omgang met de de mens (collega, arts  en patient).

De ervarenheid komt na een x aantal jaren om de hoek kijken en dat begint de anesthesist en de snijdend specialist door te krijgen wat erg prettig is.

Het moet zo zijn zijn dat de anesthesiemedewerker een constante stabiele factor is op de o.k. (natuurlijk geldt dit ook voor de andere collega’s, maar ik spreek nu alleen vanuit mijn vakgebied).

Dit geeft voor zowel de anesthesist als de snijdend specialist een gevoel van rust en vertrouwen. Ik proef dat vaak aan de sfeer en en het spanningsveld op de operatiekamer. Als anesthesiemedewerker krijg je daar gevoel voor.

Even als het ontwikkelen van een derde oor.

Je kunt het vak zo interessant en enerverend mogelijk maken als je wilt. Tenminste als het ziekenhuis waar je werkt er de capaciteit en de wil heeft om hier aan mee te werken.

De laatste jaren b.v. is de pijnbestrijding  in Nederland erg in opkomst. Ook leuk en interessant om te doen. In ons zieken huis is een prachtig pijncentrum gevestigd, waar 7 pijn behandelaars in een multifunctioneel team samenwerken. Hierin zitten ok verpleegkundig pijnspecialisten.

Het ziekenhuis heeft mij de gelegenheid gegeven om een post HBO opleiding tot verpleegkundig pijnspecialist te volgen in Leuven. Ik ben al een aantal jaren zijdelings werkzaam op het pijncentrum en verleen hand en span diensten aan het pijngebeuren. Vandaar mijn interesse in dat gebied. Ook de enorme ontwikelling die daarin gaande is, is op zich al indrukwekkend.

Gevoel en fingerspitzegevoel ontwikkel je vanzelf. Dit is ook een van de leuke dingen van het vak.

Dree